วันทั้งวัน เดินหาซื้อของเเละหม้อ กะว่าชั้นจะไปทำอาหารกินกันบนภู ไอ้เต้โทรมาบอกก่อนหนึ่งวันว่าพวกไอ้เบนซ์จะไปวันที่17 นู่น

เอ้ออ ไปกันสามคน ช้าน น้อย เต้

เนื่องจากว่ามัวเเต่เล่นเกมส์ ทำให้ไปถึงหมอชิตประมาณเกือบทุ่ม(นัดคนอิ่น ไม่เกินทุ่มหนึ่งนะ) ไอ้เต้โทรมาจิกอีกล่ะ

อยู่ ไหนวะ

เออจะถึงเเล้ว อีก30 นาที รถไม่ค่อยติดเเป๊บเดียว เเล้วก็เเป๊ปเดียวจริงๆ

ไปถึงสงสัยส้มตำเจ้เล็บดำทำพิษ ปวด..มากมาย

ฮ้า  .....เสร๊จค่อยยังชั่ว เปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอ น้อย กับ เเนท แฟนสาว มาเข้าพอดีเเล้วมีเสียงสาว กรี๊ดดดด

เป็นคุณป้าที่เชียร์บอลนั่นเองร้องซะดัง ออกไปมองดูเป็นสาวใหญ่วัยกลางคนใส่เสื้อสีส้ม เเสบตาทีเดียวไม่เเปลกใจ ทามไมกรี๊ดซะ...

ไปซื้อตั๋ว ราคา 280 บาท อืม.. ถูกกว่ากลับขอนแก่น รถออกตอน4 ทุ่ม จะบอกว่าคนขับรถกวนตีนเล็กน้อย นะ

ก่อนรถอกได้ยินไอ้เต้ คุยกับพ่อ หรือเเม่นี่ล่ะ มันบอกว่า  ไปกับเพื่อน ทอม 1 ระบุเพศไม่ได้ 1 งงเลย ชั้นกลายเป็นพวกที่ระบุเพศไม่ได้เหรอนี่

เฮ้อ นั่งบนรถ รุ้สึกว่ามันจอดบ่อยเหรอเกิ้น  เล้วมันจะถึงมั้ยนี่  ตี3 ครึง ถึง ชุมเเพ ฮ้า ค่อยยังชั่ว

เวลา 4*30  ถึงเเล้ล้ ว   หนาวมากกกกกกกกกก (ใส่ขาสั้น) ปากสั่น เเม่ค้าใจดีเรียกมานั่งไปผิงไฟ ค่อยอุ่นเเน ก่อนขึ้น

วันที่15 มกรา เเล้ว

หลังจากผิงไฟสักพักก็เดินข้ามฝั่งไปเจอร้านเจ้กิม รอรถออกไปสักพัก อืมมหนาวววววว

เเล้วก็ได้ขึ้นรถกับรุ่นพี่มศว 2คน เด็กวิศวะโยธาราชมงคลหลายคน เเล้ะคนในพื้นที่2คน  ระหว่างทางหนาวววว(อีกเเล้วว)

ถึงตีนภูประมาณตีห้า ไปแปรงฟัน ล้างหน้า เดินเลาะ ไปซื้อกางเกงวอร์ม(ไอ้เต้บอกบ้านมันรับมา50 บาท)ถามชื่อพี่สองคนนั่น ชื่อพี่ นุ กับ พี่ตั้ม อยู่วิทย์กีฬา ปี 4  อืม

เเล้วก็ไปจัดการค่าต่างให้เรียบร้อย กินข้าว  เเล้วก็ได้ขึ้นยอดภูจริงเวลา 08.00 น อ้อ ก่อนไปเจอพวกไอ้ต้น ที่ตรงชั่งน้ำหนักให้ลูกหาบด้วย เม้าส์กันสักพัก 

ซำเเฮก 

ที่จริงมันมีความหมายว่าเป็นที่ๆ เจ้าป่าเจ้าเขาปกปักรักษาที่เชิงเขาเเห่งนั้น ไม่ใช่มาจากอาการที่หอบเเฮกๆอย่างที่เข้าใจนะ  เเต่เราว่า เเม่งงงงงงงงโคตรเหนื่อย  ระยะทางประมาณเกือบกิโล(เมตร)ได้

 ไประหว่างทางไม่ทำอะไร สองคนนั้นเรียกร้องถ่ายรูปอย่างเมามัน เอาไปให้เเม่ดูกัน ทั้งเต้  เเละน้อย

ขี้เกียจต่อเเล้ว เอาเป็นว่ามันเป้นเรื่องในความรู้สึกอ่ะนะ ว่าช้านจะไปอีก รักการท่องเที่ยวที่สุดดดเล้ย