อาทิตย์นี้ที่ผ่านมาผจญภัยไม่หยุดหย่อน ทามไงได้ คนมันเส้นเดินทางเยอะเเยะไปหมด

วันนี้ก็ไปนอนที่หอนังโบเเรด เเล้วเลยไปที่บางมด  ไปหางานให้ตั้ม พระเจ้าจ้อดดด .ฝนตกครับพี่น้อง. อะไรมันจะซวยขนาดนั้น

เเถมรองเท้าที่ใส่ไปดันกัดกูอีก  เจ็บโคตร ตีนบวม

เดินหางานเสียงดังไม่ได้ เพราะเสียงรองเท้ามัน ดังดี  เจ็บตีนดี

กลับมาฟิวเจอร์ ตอนกลับมีเด็กร้องเสียงดัง  (หงุดหงิดเล็กน้อย)

หลับนิดนึงตอนนั่งกลับมา ง่วงเนาะ เมื่อคืนนอนตั้งตีสอง ดูแฟนตาสะติกโฟร์(เขียนถูกบ้) กับนังโบ (ห้องมันมีทีวีเเล้ว)

ตัดมาที่ฟิวเจอร์ ไปเดินหาซื้อเเตะ เพราะว่าไม่ไหวเเล้ว เจ็บตีนอย่างเเรง ได้ของเพิ่มมาเป็นผ้าเช็ดตัว  เอาไว้รับเเขก  (ใคร)

กลับมาก็มาโซ้ยข้าวกับตั้ม  เหลือเเค่ร้านไก่ ร้านหนึ่ง  ร้าน ห้า   เราเลยกลายเป็นตัวกินไก่ซะเลย

กลับมาที่ห้อง  ไม่มีคนอยู่  เหงาจังเล้ย

เลยประเด็นหลักมาเเล้ว จะบอกว่าชอบเพลงะนี้  (ในตอนนี้)

ได้ชิดเพียงลมหายใจ
แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ
ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง
รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

ไม่ถามยังดีซะกว่า
เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน
กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

 

 

มันเพราะดี มันโดนน่ะน้า  ยังไงมันก็เเค่เพลง